Goodbye Australia, You’ll Stay in Our Hearts

Na tweeënhalve week vol zon, zand en verwondering nemen we afscheid van Australië. 

Het land waar de lucht anders ruikt, waar de vogels luider zingen, en waar elke dag begon met nieuwsgierige kinderogen die vroegen: “Wat gaan we vandaag ontdekken?”

Wat begon als een route van Cairns naar Brisbane werd veel meer dan dat. Het werd een verhaal over samen zijn, over leren loslaten, en over de kunst van reizen op het ritme van kleine stapjes, zandvoetjes en kinderhandjes vol schelpen.

Australië toonde zich in al zijn gedaanten: oneindige kustlijnen, dichte bossen vol geluiden, en warme mensen die tijd hadden voor een praatje. De natuur was groots, maar de mooiste momenten waren vaak klein — een glimlach van Jasper wanneer hij een kangoeroe zag, het handje van Jonas dat zachtjes een koala aanraakte, het geluid van golven dat jullie in slaap wiegde na een lange rit, de pretlichtjes in de ogen van de jongens bij het weerzien van een nieuw waterpark en/of speeltuin. 

Er waren dagen waarop het leek alsof alles vanzelf ging: blauwe lucht, korte rit, gelach op de achterbank. En dan waren er de dagen die wat zwaarder voelden; te veel zon, te weinig dutjes, een onverwachte meltdown; maar ook die kregen hun plekje in het verhaal. Want zelfs op de momenten van vermoeidheid of chaos zat er iets moois: de wetenschap dat we dit samen deden.

Onze hoogtepunten op een rijtje: 

• Kuranda: een dag die alles had: het zachte vachtje van een koala onder je hand, de boottocht over de Barron River met onze wilde krokodillen langs de zijkanten, een aangenaam shopping sfeertje. Een dag waarop de natuur even tot leven kwam, en de kindjes met open mond keken.

• Magnetic Island: zon op je gezicht, zout in de lucht en koala’s die hoog in de bomen dutten. Een eiland dat voelde als een postkaart, maar dan echt.

• Cape Hillsborough: die vroege ochtend waar de horizon roze kleurde en kangoeroes langzaam dichterbij sprongen. De stilte, de magie, het gevoel dat dit moment nooit meer terugkomt, maar ook nooit vergeten zal worden.

• Yeppoon en Cairns: eindeloze speeltuinen, waterparken en lagoons. De lach van de kinderen overstemde elke vermoeidheid.

• De boerderij bij Theebine: Na de stranden, ervaarden we het boerderijleven en konden de kinderen de dieren voederen. Even geen verkeer, geen haast, alleen de natuur en het gezin.

• Aussie World: gierende kinderstemmen, draaimolens, rollercoasters, kleine durvers die groot durfden zijn.

• Australia Zoo: het hoogtepunt van de Australische dieren. We bekeken nogmaals de Australische dieren in hun verblijf. Elk dier straalde rust en dankbaarheid uit namens de legendarische Steve Irwin en zijn team. Als afsluiter was er de krokodillenshow en met hun raad en advies, weten we nu hoe we op onze hoede kunnen zijn. Hoewel het advies bij een serieuze peuter - en kleutermeltdown niet werd medegedeeld. 

• Brisbane & Halloween in Bulimba: de perfecte afsluiter: hoge gebouwen langs de rivier, lachende kinderen in hun allerlaatste Australische waterpark, trick - or - treat met lekkere snoepjes in de hand, een stad die tegelijk bruist en omarmt.

Australië was niet zomaar een bestemming, het was een gevoel. Een gevoel dat we hier ook een tussenstop moesten maken na Japan en voor Nieuw - Zeeland. 

En wat een verwelkoming hebben we gekregen; urenlang zon, strakke blauwe hemels, gouden stranden, het gelach van kookaburra’s in de verte, de boskalkoen die elke dag tevoorschijn kwam, warme ontvangsten in onze vakantiehuisjes (niet altijd fysiek, maar men krijgt extra's), fantastische speeltuinen voor de kindjes. Het kroop langzaam onder onze huid en bleef daar hangen, als een zacht souvenir.

We hebben ons kostelijk geamuseerd: urenlang spetteren in zwembaden en waterparken, putten graven op lege stranden, wandelen langs de kust terwijl de jongens hun voetstappen volgden in het natte zand. Overal waar we kwamen, was er wel een speeltuin die even een mini-avontuur werd; glijbanen, klimrekken, lachende gezichten. En dan die dieren: kangoeroes in de ochtendzon, koala’s in de bomen, een glimp van schildpadden, boskalkoenen, wallaby’s, salamanders en hagedissen; het leek alsof Australië speciaal voor kinderen was gemaakt.

Het was een avontuur dat niet draaide om perfectie, maar om echtheid. Want reizen met kleine kinderen is niet alleen ontdekken wat er buiten te zien is, maar vooral wat er tussenin gebeurt: een hand die even zoekt naar de andere op de achterbank, een liedje dat uit het niets ontstaat (alle eendjes zwemmen in het water of monkeys in the bed), een blik naar elkaar die zegt: “We hebben het weer gedaan vandaag.”

Soms was het druk, soms wat chaotisch, maar net daarin schuilt de schoonheid van deze reis.
We kwamen naar Australië als reizigers, maar vertrokken als een nog hechter gezin met natte zwemspullen, zand in onze schoenen, een hart vol verhalen en herinneringen die nog lang zullen nazinderen. EN de nieuwsgierigheid naar meer ontdekking in Australië...

En nu trekt de reis verder, naar het land van bergen, watervallen en mythische verhalen — Nieuw-Zeeland, waar Xena the Warrior Princess ooit streed en The Lord of the Rings tot leven kwam.

Een nieuw avontuur wacht, met dezelfde nieuwsgierigheid en dezelfde glimlach.

De link naar ons derde avontuur, kan je hier volgen: https://newzealand2025vstj4travel.blogspot.com/

Australië blijft achter, maar niet vergeten. Het leeft voort in elk gespreksonderwerp “weet je nog toen…” en in elk kind dat nu droomt van nog meer verre werelden.

Bedankt, Australië — voor je zon, je dieren (gelukkig zijn de gevaarlijke weggebleven), je warmte en je magie. Tot ooit.